Zikredecek kimse güzel bir hâl ile eksiksiz abdest alıp kıbleye karşı aksi teverrük veya iki dizi üzerine oturur. Mâzeret hâli müstesnâdır, nasıl mümkünse öyle oturabilir özrü olan.

Boyun bükük, baş öne eğik, sekînet ve vakar ile temiz, tenhâ hattâ mümkünse kimsenin bulunmadığı bir halvet odasında, zikrolunanın Allah Celle ve Âlâ olduğunu tefekkür ile beraber, ağzını da her çeşit kokudan temizler ve güzel kokular sürünerek zikrine başlar. Fakat, önce istiğfârını yapar. Sonra hediyelerini (bir fatiha üç ihlâs) Peygamber (a.s.v) Efendimizden başlayarak, bütün peygamberlere (a.s), evlad, ezvâc ve ashâbına, ayrıca bu güne kadar gelmiş-geçmiş meşâyıhın kâffesine, kendi âile efrâdına ve bütün mü'minlere hediyeden sonra, güzelce ölümü ve kabri tefekkür ile râbıtasını, sonra mürşidinin râbıtasını sonra da râbıta-i huzûrunu yapar, sonra da zikrine devâm eder.

Büyüklerimiz, günde en az beş bin zikri tavsiye etmişlerdir. Ancak kişinin gücü ne kadara yeterse o kadar yapar.

İmam Şârâni (k.s) buyurur ki: "Ben bu tarika girdiğim zaman zikrim her gün ve gecede yirmi dört bin idi. Zîrâ insanın yirmi dört saatteki nefesi takriben yirmi dört bindir. Bu sayede hiç bir nefesi zikrullahsız geçirmemiş olanlardan olayım diye zikrime devam ederdim." Zikrederken elbise ve zikredilen yerin temiz olmasına dikkat edilir. Asıl dikkat edilecek nokta ise; Hakk'ın nazargâhı olan kalbin tertemiz olmasına âzami gayret sarfedilir.

Kalbin temizliği, bütün günahlardan, gafletten arınması, hased, kin, kibir, ucûb, riyâ, şehvet, şöhret, gazab, hırs, tama', yalan, hîle, hud'a, gıybet, nemîme ve mâlâyâni gibi dünya alâkalarından vazgeçmek, ağyar ile meşgul olmaktan ve bunlara benzer günahı hatta kerâheti mûcib her şeyden sarf-ı nazar etmekle olur. Bilhassa haram lokmadan temizlenerek zikretmek. Hiç şübhesiz böyle yapılan zikir daha efdal ve daha hayırlıdır.

Zikirden asıl murad ve zikirde aslolan, huzûr-u kalptir. Zikreden zâkir, kimi zikrettiğini mülâhaza etmeli. Tefekkür ve tedebbür ile zikretmelidir. Hak ile ünsiyete kendini alıştırmalıdır.

Zikir esnasında, tevhidde bütün meşgaleleri gönlünden çıkarmaya gayret etmelidir. Hiçbir zaman zikri, dilinden ve kalbinden eksik etmemelidir. Çünkü zikirden gaflet, Allah Teâlâ'dan î'razdır. Her ne kadar gafleti gidermese bile zikrin dildeki mevcûdiyyeti yine Allah Teâlâ'ya olan her çeşit tâatın da tezyînî olur.

Zikrullahtan mahrûmiyet büyük mâsiyettir. Zikrullah esnasında gözleri kapamayı da unutmamalıdır. Zikrullâhın sonunda bir miktar Kur'ân (aşr-ı şerif) okunur, salavât-ı şerîfe getirilir.

Resûlullah (s.a.v) Efendimize bol bol salâtü selam getirmek, İslâmi sünnet ve âdabdandır. Çünkü bu salâtü selamlar Peygamber Efendimizin şefâatini gerektirir. Dünya işlerine âid sözlerden de son derece sakınılır.