.png)
Ülke :
Bölge :
Anket
Son Eklenenler
| Kur'an'da Hayır-Hikmet İlişkisi |
 Hikmetin Kur’an’ı Kerimde beraber kullanıldığı bizatiği hikmetin kendisiyle anıldığı kavramlarda birtanesi de ‘hayr’ kavramdır.
Allah’ın lutfu boldur ihsanı geniştir.O her şeyi hakkıyla bilir. Hikmeti dilediğine verir. Hikmet verilen kimseye çok hayır verilmiştir. Bunu ancak sağduyu sâhipleri düşünüp anlar(lar).(70) Bu ayetteki hikmet kavramı da çok farklımanalarda yorumlanmıştır.İbn Mesud Mücahid Dahhak ve Mukatil’e göre Kuran’ın muhkem muteşabihi ve mukaddem ve muteahhhiri bilmek veya nübuvvettir.Hikmetin bu ve benzeri farklı manalarda yorumlanması netice itibariyle tek manaya erca edilebileceği şeklinde şöyle değerlendirilmiştir. Bu ve benzer yorumların hepsi birbirine yakındır. Zira hikmet ihkam dan mastardır. İhkam ise söz ve amelde sağlam ve mükemmelliği yakalamaktır. Bu manada Allah’ın kitabi Nebi’nin sünneti hikmettir. Burada zikredilenler de hikmetin parçalarından ibarettir. (71) Hikmetin hem akıl ve duyularla elde edilen bilgi ile hem de duyular üstü idrak ile ilgisi kesindir. Hikmet ilim, amel, düşünce sanat ve aksiyonun ortaya koyduğu tüm değerlerle ilgili bir kavramdır. O idrak eden keşfeden derin bir bakış ve yakarış tavrıdır ki insan ve eşyaya hakim olan sırları fark ettirir. Bundan çıkan sonuçları büyük bir maharet ve kararlılıkla hayr olarak ortaya koyma bahtiyarlığı şeklinde kendini gösterir. Sonuç olarak denilebilir ki her hayr hikmettir. Her hayrın hikmet olması veya hikmete götürmesi gereklidir. Çünkü hayr fazilettir. Fazilet ise orta yoldur. Orta yol iki yanlış arasında hayr ve hikmettir. Her hikmet hayırdır ve her hikmetin hayra götürmesi gerekir. Söz ve davranış hikmet üzere ifrat ve tefritten uzak hikmet dairesinde cereyan ediyorsa bu bütünüyle hayırdır. Dolaysyla hayr kesin olarak bütünüyle hikmeti hikmet de hayrı içerir. Hikmeti kaybetmek de büyük bir hayrı kaybetmek demektir. Hayrın hikmetinden uzaklaşmak ise insanın ifrat ve tefritler içinde bocalamasını tabii olarak netice verecektir. (70)-Bakara 2/269 (71)-Muhammed İbn Yusuf Ebu Hayyan, el- Bahru’l Muhid, Darul Fikr, Beyrut, 1983, ll.334.
|