İslâm, hak dindir, ona uyanlar hem dünyada hem de âhirette mutlu olur, felah bulurlar.Geçenlerde Bursalı bir fabrikatörle tanıştım (İsmi ve adresi bende mahfuzdur). Almanya’da tahsil görmüş. 1952 yılında Koblenz şehrinde bir pansiyonda kalırken, yaşadığı şu önemli olayı bizzat kendi ağzından işittim, kaydettim.

Pansiyoner talebe olarak kaldığı mahallesinde büyük tarihî bir kilise, yanında da yine kesme taştan muazzam bir gymnasium (lise) varmış. Kilisenin başpapazı Herr Häuser aynı zamanda o okulda müdür imiş; herkesin saygı gösterdiği, değerli bir din adamı, yüksek bir eğitimci, itibarlı nüfuzlu bir şahsiyet. Birgün lokantada karşılaşmışlar, selam vermiş ve bizim Türk öğrenciyi evine davet eylemiş. Pansiyon sahibi kadın bu davete şaşmış, “Bu senin için çok büyük bir şereftir, Herr Häuser herkesi böyle davet etmez.” demiş.

Sayın fabrikatör diyor ki önce beni Hıristiyanlığa davet edecek sandım ve kendi kendime: “İşte şimdi çetin bir cevize rastladın papaz efendi.” diye düşündüm. Çünkü dedem Malatya’nın alim bir müftüsü, babam da Ulu Cami45 yıl hizmet vermiş iyi bir alim idi, beni de dinî mevzularda, bittabi iyi yetiştirmişlerdi. Neticede kararlaştırılan gün başpapazın evine gidilmiş. Papaz Efendi demiş ki;

“Oğlum, ben II. Dünya harbinde Kızıldeniz’de gemimiz batınca Suudi Arabistan’a çıktım, altı ay kadar orada kaldım, İslâm’ı tetkik ettim. Şimdi Kur’ân-ı Kerîm’i ezbere bilirim, hıristiyan, katolik bir papaz olarak şunu kesinlikle belirteyim ki;

“İslâm dünya üzerindeki en mükemmel ve en mantıkî dindir, dininizin kıymetini iyi biliniz. Benim burada bu vazifede görünmem çevremin şartları dolayısıyladır.”

Ankara’dan ahbabımız bir doktor –ki ilkokulu Fransız okulunda okumuş, yüksek tahsilini tamamlamış, mesleğinde en yüksek merhaleye ulaşmış değerli bir profesördür–, kendisi şöyle anlattı:

Tıbbî, beynelmilel bir kongre için profesör arkadaşlarıyla İtalya’ya gitmişler. Sonra Roma’yı da görmek istemişler, arkadaşları oradan Vatikan’a geçmeyi teklif edince dostumuz onları kırmamış. Fakat Papa’nın sarayına geldiklerinde merasim ve kabul derken ikindi namazının geçeceğini düşünerek, vazifelilere namaz kılması gerektiğini, kendisine bir münasip yer göstermelerini rica etmiş; bir oda açmışlar. Dostumuz profesör, orada, Papa’nın sarayında, ezan okumuş, kamet getirmiş namazını edâ etmiş.


İşin daha da hoş ve tuhaf yönü şu ki namaz takkesini başında unutup salona dönmüş. Papa gelirken öyle oturuyormuş. Papa gelmiş önce bizim profesöre yönelmiş, iltifat etmiş; giderken de ona, gruptaki diğer profesörlerden daha fazla itibar ve yakınlık göstermiş.


Gerçekten yaşanmış ve kahramanları sağ olan bu iki hadiseden alacağımız çok çeşitli ibretler vardır. Bunlar üzerinde dikkatle düşününüz.


Evlatlarınızı, cihanın hayran kaldığı dinimize bağlı yetiştiriniz; o kadar ki yabancı okullarda okusalar, gayrimüslim ülkelere gitseler, gayr-i müsait yerler ve durumlarda bulunsalar dahi inançlarından kopmasınlar, ibadetlerden kesilmesinler, kamil, alim, arif, edib, zarif müslümanlar olarak yaşasınlar; yabancılara karşı İslâm’ı en mükemmel tarzda temsil edip saygı ve sempati toplasınlar göğsümüzü kabartsınlar.

Dipnotlar